woensdag 17 september 2008
Piekdag! (Marieke)
Het begint hier zo stilletjes aan de gewoonte te worden, ’s morgens zo warm dat je ervan smelt en tegen 16-17u een tropisch buitje.. En zo worden onze berichtjes uitgesteld, want tijdens het onweer moet het internet eventjes worden uitgezet!
ZONDAGNAMIDDAG
Zondagmiddag voetbalnamiddag!De match werd aangekondigd op het einde van de mis en hier komt ook werkelijk het halve dorp op af. Laat ons de match (beide ploegen wel degelijk uitgedost in tenue, het schoeisel laten we even voor wat het is) omschrijven als veel show, weinig techniek. Maar bon, het was wel leuk om naar de kijken. In de pauze bestormt iedereen het veld, als er een goal gemaakt wordt is er een ambiance van gewelste,.. Binnen de kortste keren waren we ook omsingeld door kinderen. Ze kwamen ons aanraken, aan ons haar en onze kleren voelen.. Precies om te voelen of we wel echt waren, zo met een blank vel. Best wel grappig en het werd nog beter toen we ons fototoestel bovenhaalden. Iedereen wou op de foto en ze duwden elkaar ervoor opzij. Tijd om ons fototoestel even op te bergen en naar huis terug te keren.
MAANDAG
Onze dagtaak: het herschikken van de huisapotheek. Aangezien er veel Amerikaanse medicamenten tussenzitten, werd het ook veel opzoekwerk op internet. Met dit herschikken zullen we nog wel enkele dagen zoet zijn en dit wordt dus ons voormiddagwerk. Tussendoor verzorgden we, naast Ti Rose, onze eerste patiënt. Een jongen met enorme kloven over beide voeten, waar nog veel vuil tussen zat en waarvan we vermoeden dat er een schimmel mee gemoeid is. Hij komt nu regelmatig ‘op controle’ ;), zodat we de verbetering kunnen opvolgen. Ondertussen hebben we ook kennis gemaakt met de tarantula’s. Een baby tarantula noemen ze dat dan, zo’n beest is zeker 3 keer zo groot als de gemiddelde Belgische spin.
’s Middags zijn we Ti Rose nog eens gaan opzoeken.
DINSDAG
Eigenlijk een beetje hetzelfde plaatje als gisteren. ’s Morgens de huisapotheek, de voetverzorging en ’s middags eens door het dorpje lopen. (de structuur van het dorpje zullen we morgen eens navragen, want deze bestaat uit véél verschillende wijken) Het had deze keer veel weg van een ‘huisbezoekronde’. We gingen eerst nog eens langs Ti Rose. Ik vond dat ze er vandaag slechter uitzag dan gisteren. Het verhaal van Ti Rose: Jeannine is eigenlijk heel toevallig op haar gebotst en Karen, stagair verpleegkunde die hier geweest is van eind februari tot mei, heeft haar intensief opgevolgd. Ze was toen in heel slechte conditie en die opvolging heeft haar eigenlijk terug een beetje opgepept, want er werd gedacht dat ze veel vroeger zou sterven. Maar na die opvolging is ze dus terug enorm achteruit gegaan, aangezien ze geen medicijnen inneemt omdat de familie die niet kan betalen. We kunnen geen wonder verrichten, maar we gaan toch proberen om haar algemene conditie een beetje te verbeteren.. Alle beetjes helpen..
Dan gingen we verder naar de mama van Elifet, één van de tuinmannen, die had van een charlatan een spuit gekregen in haar bil. Die spuiten worden door hen wel gewassen, maar deze zijn zeker niet steriel. Hierbij komt nog dat men niet weet wat er in die spuit zit. Zo zijn er enkele gevallen bekend waar er detol in een spuit zat. In ieder geval, die wonde was serieus gaan ontsteken, etteren… en er vormde zich een fistel, die van de bil helemaal naar voor in de lies ging. Enkel toen ze hoorde dat er een stagair verpleegster in het centrum aanwezig was, kwam Elifet om hulp vragen. Op dit moment was de vrouw reeds stervende. Door verzorging van de wonde is deze ondertussen dichtgegroeid en leeft de vrouw nog altijd.
Op weg naar onze volgende ‘patiënt’ kwamen we de vroedvrouw tegen die juist een hoogzwangere vrouw had onderzocht. De bevalling zou voor komende nacht of dag zijn… De vrouw bleek dan nog familie te zijn van één van de tuinmannen en Jeannine maakte een deal: als zij ons kwamen roepen als de bevalling begon (zelfs ’s nachts, we hebben alles over voor onze eerste bevalling), dan betaalde zij de vroedvrouw.
En als laatste gingen we naar de mama van Geordanie, ook één van de tuinmannen, die last had van een hoge bloeddruk. Volgende keer gaat de bloeddrukmeter dus mee. Op onze weg terug kwamen we ook nog eens de ‘heks’ van het dorp tegen, die de vorige keer met haar sandalen stond te zwieren. Jeannine vertelde dat de term dementie hier nog niet gekend is, maar ‘de mensen worden zot’.
Ook hier werden we heel de tijd achtervolgd door een horde kinderen. Bij het horen van de auto en bij het zien van blanken stoppen ze met wat ze bezig waren en komen gewoon achter ons aan. Eén van die kindjes, een klein meisje, was duidelijk ondervoed en had wormpjes. Dan heb je gewoon zin om die mee naar huis te pakken, te wassen, propere kleedjes aan te trekken en er eens goed voor te koken..
’s Avonds donderde en bliksemde het hier als nooit tevoren, volgens Jeannine nog altijd een middelmatig stormpje. We gingen daarna dan eens kijken naar de rivier, die enorm kan uitdeinen na een serieuze regenval (‘lariviyè ap desann’ in het Creools: de rivier komt naar beneden), maar dit bleek nog mee te vallen.
WOENSDAG
Vandaag was het een dagje waarop vanalles samenviel:
- De familie van de zwangere vrouw was tegen 21u komen zeggen het nog niet voor vorige nacht ging zijn, dat ze enkel pijn voelde, maar dat het baby’tje nog niet meteen ging komen.. Tegen 24u waren ze echter terug gekomen om te zeggen dat het toch op komst was. De eerste keer was de nachtwacht Jeannine komen verwittigen, de tweede keer was zijn uitleg: ik wist niet dat ik je de tweede keer ook moest komen verwittigen. Weer een mooi voorbeeld van het 2-dimensioneel denken en wij dus weer een bevalling gemist!!
- Onze gratis zendingen (met gerief voor het project) via DHL die geregeld werden via de zus van Cat, blijken niet meer zo gratis te zijn. Enkel de douanekosten zouden voor onze rekening zijn en waar we in België maar 1 keer douanekosten (100euro) zouden moeten betalen ( we stuurden 3 zendingen van 25kg samen in 1 keer op), moeten we hier 3 keer de douanekosten betalen, zodat de douane de rest in hun zak kan steken. Dit komt dus neer op 300 euro. Hier kan nog zo’n 40 euro bijkomen die we zouden moeten betalen voor de douanepapieren, die er nog niet zijn. Weer een mooi voorbeeld van de corruptie in dit land. (Haïti staat op nr 1 op de lijst van corruptie per land). We zullen dit nu wel betalen, want hetgeen in de dozen zit, is meer waard dan die 300 euro, maar toch… dit was niet het plan.
- Vandaag deden we terug de Dominicaanse aan voor de oogoperatie van Arlette (zie verder) en weer smokkelden we diesel over. Jeannine had op voorhand aan Geordanie gevraagd of het bedons waren die goed sloten (want ze moeten de hele hobbelweg naar Acul overleven) en aan John, één van haar ‘bodyguards’ aan de grens of er niks met de rijst kon gebeuren in de achterbak van de jeep!Alles zou in orde moeten zijn volgens hen, maar toen we thuis aankwamen waren er twee bedons diesel uitgelopen over de rijst. Gevolg: minder diesel en geen rijst meer… Weer een voorbeeld van het 2-dimensioneel denken.
- Toen we de grens terug wouden oversteken richting Haïti nam er een klein Haitiaantje de koelbox uit de handen van Arlette om die zelf te dragen, in de hoop op een fooi. Aangezien Jeannine dit niet aan hem gevraagd had, kreeg hij een patoefel van hier tot ginder. Cat en ik verschoten hier wel een beetje van, maar snapten achteraf ook wel waarom. Als je in die zaken niet consequent bent, zal je hier nooit respect verdienen, en weten de Haitianen dat ze ver kunnen gaan.. wat ze dan ook zullen doen..
- Eens thuisgekomen stond er een 14-jarige jongen aan de poort die hier vanmorgen ook al onaangekondigd stond vlak voor we wouden vertrekken. Achteraf bleek dat hij klaagt van pijn in de borst en hartkloppingen, al sinds eergisteren. Bleek ook dat hij bij zijn oom woont, die dan nog een van Jeannine haar coachen is. Deze wist echter van niks. Communiceren onder gezinsleden gebeurt hier dus nauwelijks..
Een piekdag dus..
Maar dus, de geplande oogoperatie van Arlette. Arlette heeft een netvliesovergroeiing op beide ogen, iets wat blijkbaar enkel in de tropen voorkomt. Het ene oog was goed geopereerd door de oogarts in de Dominicaanse, maar het andere oog was geopereerd in het ziekenhuis van Fort Liberté. Er was toen een ‘actie voor oogoperaties’ aan de gang, en alles was gratis. Dit was dus grandioos fout gelopen en de operatie moest opnieuw gebeuren in de Dominicaanse. Blijkbaar groeit na een operatie maar bij slechts 20% het netvlies niet terug. Bij Arlette was dit netvlies blijkbaar heel snel teruggegroeid en zou dit dus heel regelmatig telkens opnieuw terug geopereerd moeten worden. Omdat dit volgens de dokter niet veel zin had en omdat het geld er niet is, proberen we het met druppeltjes en een bril te verhelpen.
Ook was Luckny meegekomen, een jongetje dat nog een hele tijd bij Jeannine heeft gewoond, en een tak in z’n oog had gekregen. Aangezien hij pas na een paar dagen naar de dokter ging en dit ondertussen al ontstoken was, had men verwacht dat hij na de operatie blind ging zijn aan dat oog. Nu bleek echter dat hij toch nog een beetje door dat oog zag. Ook hij kreeg dus een brilletje. Jean-Paul, bedankt dus voor de financiële steun.
Maar we hebben dus echt geen chance met de medische ingrepen hier. Balans: 2 gemiste bevallingen en geen oogoperatie.
Morgen volgt een bezoekje aan het ziekenhuis in Fort Liberté.
Liefs
wij
ZONDAGNAMIDDAG
Zondagmiddag voetbalnamiddag!De match werd aangekondigd op het einde van de mis en hier komt ook werkelijk het halve dorp op af. Laat ons de match (beide ploegen wel degelijk uitgedost in tenue, het schoeisel laten we even voor wat het is) omschrijven als veel show, weinig techniek. Maar bon, het was wel leuk om naar de kijken. In de pauze bestormt iedereen het veld, als er een goal gemaakt wordt is er een ambiance van gewelste,.. Binnen de kortste keren waren we ook omsingeld door kinderen. Ze kwamen ons aanraken, aan ons haar en onze kleren voelen.. Precies om te voelen of we wel echt waren, zo met een blank vel. Best wel grappig en het werd nog beter toen we ons fototoestel bovenhaalden. Iedereen wou op de foto en ze duwden elkaar ervoor opzij. Tijd om ons fototoestel even op te bergen en naar huis terug te keren.
MAANDAG
Onze dagtaak: het herschikken van de huisapotheek. Aangezien er veel Amerikaanse medicamenten tussenzitten, werd het ook veel opzoekwerk op internet. Met dit herschikken zullen we nog wel enkele dagen zoet zijn en dit wordt dus ons voormiddagwerk. Tussendoor verzorgden we, naast Ti Rose, onze eerste patiënt. Een jongen met enorme kloven over beide voeten, waar nog veel vuil tussen zat en waarvan we vermoeden dat er een schimmel mee gemoeid is. Hij komt nu regelmatig ‘op controle’ ;), zodat we de verbetering kunnen opvolgen. Ondertussen hebben we ook kennis gemaakt met de tarantula’s. Een baby tarantula noemen ze dat dan, zo’n beest is zeker 3 keer zo groot als de gemiddelde Belgische spin.
’s Middags zijn we Ti Rose nog eens gaan opzoeken.
DINSDAG
Eigenlijk een beetje hetzelfde plaatje als gisteren. ’s Morgens de huisapotheek, de voetverzorging en ’s middags eens door het dorpje lopen. (de structuur van het dorpje zullen we morgen eens navragen, want deze bestaat uit véél verschillende wijken) Het had deze keer veel weg van een ‘huisbezoekronde’. We gingen eerst nog eens langs Ti Rose. Ik vond dat ze er vandaag slechter uitzag dan gisteren. Het verhaal van Ti Rose: Jeannine is eigenlijk heel toevallig op haar gebotst en Karen, stagair verpleegkunde die hier geweest is van eind februari tot mei, heeft haar intensief opgevolgd. Ze was toen in heel slechte conditie en die opvolging heeft haar eigenlijk terug een beetje opgepept, want er werd gedacht dat ze veel vroeger zou sterven. Maar na die opvolging is ze dus terug enorm achteruit gegaan, aangezien ze geen medicijnen inneemt omdat de familie die niet kan betalen. We kunnen geen wonder verrichten, maar we gaan toch proberen om haar algemene conditie een beetje te verbeteren.. Alle beetjes helpen..
Dan gingen we verder naar de mama van Elifet, één van de tuinmannen, die had van een charlatan een spuit gekregen in haar bil. Die spuiten worden door hen wel gewassen, maar deze zijn zeker niet steriel. Hierbij komt nog dat men niet weet wat er in die spuit zit. Zo zijn er enkele gevallen bekend waar er detol in een spuit zat. In ieder geval, die wonde was serieus gaan ontsteken, etteren… en er vormde zich een fistel, die van de bil helemaal naar voor in de lies ging. Enkel toen ze hoorde dat er een stagair verpleegster in het centrum aanwezig was, kwam Elifet om hulp vragen. Op dit moment was de vrouw reeds stervende. Door verzorging van de wonde is deze ondertussen dichtgegroeid en leeft de vrouw nog altijd.
Op weg naar onze volgende ‘patiënt’ kwamen we de vroedvrouw tegen die juist een hoogzwangere vrouw had onderzocht. De bevalling zou voor komende nacht of dag zijn… De vrouw bleek dan nog familie te zijn van één van de tuinmannen en Jeannine maakte een deal: als zij ons kwamen roepen als de bevalling begon (zelfs ’s nachts, we hebben alles over voor onze eerste bevalling), dan betaalde zij de vroedvrouw.
En als laatste gingen we naar de mama van Geordanie, ook één van de tuinmannen, die last had van een hoge bloeddruk. Volgende keer gaat de bloeddrukmeter dus mee. Op onze weg terug kwamen we ook nog eens de ‘heks’ van het dorp tegen, die de vorige keer met haar sandalen stond te zwieren. Jeannine vertelde dat de term dementie hier nog niet gekend is, maar ‘de mensen worden zot’.
Ook hier werden we heel de tijd achtervolgd door een horde kinderen. Bij het horen van de auto en bij het zien van blanken stoppen ze met wat ze bezig waren en komen gewoon achter ons aan. Eén van die kindjes, een klein meisje, was duidelijk ondervoed en had wormpjes. Dan heb je gewoon zin om die mee naar huis te pakken, te wassen, propere kleedjes aan te trekken en er eens goed voor te koken..
’s Avonds donderde en bliksemde het hier als nooit tevoren, volgens Jeannine nog altijd een middelmatig stormpje. We gingen daarna dan eens kijken naar de rivier, die enorm kan uitdeinen na een serieuze regenval (‘lariviyè ap desann’ in het Creools: de rivier komt naar beneden), maar dit bleek nog mee te vallen.
WOENSDAG
Vandaag was het een dagje waarop vanalles samenviel:
- De familie van de zwangere vrouw was tegen 21u komen zeggen het nog niet voor vorige nacht ging zijn, dat ze enkel pijn voelde, maar dat het baby’tje nog niet meteen ging komen.. Tegen 24u waren ze echter terug gekomen om te zeggen dat het toch op komst was. De eerste keer was de nachtwacht Jeannine komen verwittigen, de tweede keer was zijn uitleg: ik wist niet dat ik je de tweede keer ook moest komen verwittigen. Weer een mooi voorbeeld van het 2-dimensioneel denken en wij dus weer een bevalling gemist!!
- Onze gratis zendingen (met gerief voor het project) via DHL die geregeld werden via de zus van Cat, blijken niet meer zo gratis te zijn. Enkel de douanekosten zouden voor onze rekening zijn en waar we in België maar 1 keer douanekosten (100euro) zouden moeten betalen ( we stuurden 3 zendingen van 25kg samen in 1 keer op), moeten we hier 3 keer de douanekosten betalen, zodat de douane de rest in hun zak kan steken. Dit komt dus neer op 300 euro. Hier kan nog zo’n 40 euro bijkomen die we zouden moeten betalen voor de douanepapieren, die er nog niet zijn. Weer een mooi voorbeeld van de corruptie in dit land. (Haïti staat op nr 1 op de lijst van corruptie per land). We zullen dit nu wel betalen, want hetgeen in de dozen zit, is meer waard dan die 300 euro, maar toch… dit was niet het plan.
- Vandaag deden we terug de Dominicaanse aan voor de oogoperatie van Arlette (zie verder) en weer smokkelden we diesel over. Jeannine had op voorhand aan Geordanie gevraagd of het bedons waren die goed sloten (want ze moeten de hele hobbelweg naar Acul overleven) en aan John, één van haar ‘bodyguards’ aan de grens of er niks met de rijst kon gebeuren in de achterbak van de jeep!Alles zou in orde moeten zijn volgens hen, maar toen we thuis aankwamen waren er twee bedons diesel uitgelopen over de rijst. Gevolg: minder diesel en geen rijst meer… Weer een voorbeeld van het 2-dimensioneel denken.
- Toen we de grens terug wouden oversteken richting Haïti nam er een klein Haitiaantje de koelbox uit de handen van Arlette om die zelf te dragen, in de hoop op een fooi. Aangezien Jeannine dit niet aan hem gevraagd had, kreeg hij een patoefel van hier tot ginder. Cat en ik verschoten hier wel een beetje van, maar snapten achteraf ook wel waarom. Als je in die zaken niet consequent bent, zal je hier nooit respect verdienen, en weten de Haitianen dat ze ver kunnen gaan.. wat ze dan ook zullen doen..
- Eens thuisgekomen stond er een 14-jarige jongen aan de poort die hier vanmorgen ook al onaangekondigd stond vlak voor we wouden vertrekken. Achteraf bleek dat hij klaagt van pijn in de borst en hartkloppingen, al sinds eergisteren. Bleek ook dat hij bij zijn oom woont, die dan nog een van Jeannine haar coachen is. Deze wist echter van niks. Communiceren onder gezinsleden gebeurt hier dus nauwelijks..
Een piekdag dus..
Maar dus, de geplande oogoperatie van Arlette. Arlette heeft een netvliesovergroeiing op beide ogen, iets wat blijkbaar enkel in de tropen voorkomt. Het ene oog was goed geopereerd door de oogarts in de Dominicaanse, maar het andere oog was geopereerd in het ziekenhuis van Fort Liberté. Er was toen een ‘actie voor oogoperaties’ aan de gang, en alles was gratis. Dit was dus grandioos fout gelopen en de operatie moest opnieuw gebeuren in de Dominicaanse. Blijkbaar groeit na een operatie maar bij slechts 20% het netvlies niet terug. Bij Arlette was dit netvlies blijkbaar heel snel teruggegroeid en zou dit dus heel regelmatig telkens opnieuw terug geopereerd moeten worden. Omdat dit volgens de dokter niet veel zin had en omdat het geld er niet is, proberen we het met druppeltjes en een bril te verhelpen.
Ook was Luckny meegekomen, een jongetje dat nog een hele tijd bij Jeannine heeft gewoond, en een tak in z’n oog had gekregen. Aangezien hij pas na een paar dagen naar de dokter ging en dit ondertussen al ontstoken was, had men verwacht dat hij na de operatie blind ging zijn aan dat oog. Nu bleek echter dat hij toch nog een beetje door dat oog zag. Ook hij kreeg dus een brilletje. Jean-Paul, bedankt dus voor de financiële steun.
Maar we hebben dus echt geen chance met de medische ingrepen hier. Balans: 2 gemiste bevallingen en geen oogoperatie.
Morgen volgt een bezoekje aan het ziekenhuis in Fort Liberté.
Liefs
wij
Abonneren op:
Posts (Atom)