Hey iedereen,
De terugvlucht is zonder problemen verlopen, de jetlag valt nog mee en we zijn ondertussen terug gesettled in leuven..
Haiti zal ons ongetwijfeld nog lang bijblijven, het was toch weer een cultuurshock om hier terug te zijn..
Bedankt iedereen om onze blog te lezen en hierop te reageren, hopen dat we toch een beetje van de sfeer van het land hebben kunnen overbrengen..
Jeannine, BEDANKT!!!
Liefs
wij
woensdag 8 oktober 2008
donderdag 2 oktober 2008
véél méér dan dat.. (Jeannine)
Ze zijn fysisch doodop.... ze zullen de eerste dagen - vanop de faculteitbanken - wazig verder kijken, als ze maar niet in slaap vallen!!! Maar die vermoeidheid is van voorbijgaande aard, ze zijn jong en ze”recupereren” wel....
Wat niet van voorbijgaande aard zal zijn is hun herinnering aan hun “eerste” trip naar Haïti... wat ze een goeie maand geleden beschreven als een “werkbezoek” is véél méér geworden dan dat... het werd een intens inleven in de Haïtiaanse realiteit en die is in al haar facetten op hen af gekomen...daarvan getuigen hun blogverhalen en de foto’s, telkens met veel respect genomen.
Ze wilden er meteen invliegen en vonden het wellicht een beetje gek dat ik hen afremde. “Eerst klimatiseren” zei ik en daarmee bedoelde ik niet alleen de aanpassing aan de tropische, uitputtende warmte en het voortdurende geplaag van akelig stekende muggen en “lieve” spinnen. Ze kregen de tijd om de culturele eigenheden beetje bij beetje “iets meer” te vatten en zichzelf daarin te plaatsen. Catherine en Marieke hebben de gave om helder te luisteren en te kijken en zo mocht Haïti op hen afkomen in fragmenten en momenten van verbazing, bewondering, inzicht, onbegrip of ontzag, humor...en ja, ook soms afkeer om allerlei vormen van fysische of geestelijke, sociale, politieke en economische (zelf)verminking van een volk dat behoort tot de armsten in de wereld.
Net als andere bezoekers dat gevoel meekregen, zal Haïti ook hen niet meer loslaten.
De vonk is overgesprongen....
Morgen, wanneer ze opweg zijn naar Puerto Plata, zullen hier de bewoners van het centrum even hun draai terug moeten vinden.... vrienden zie je echt niet graag vertrekken!
Wat niet van voorbijgaande aard zal zijn is hun herinnering aan hun “eerste” trip naar Haïti... wat ze een goeie maand geleden beschreven als een “werkbezoek” is véél méér geworden dan dat... het werd een intens inleven in de Haïtiaanse realiteit en die is in al haar facetten op hen af gekomen...daarvan getuigen hun blogverhalen en de foto’s, telkens met veel respect genomen.
Ze wilden er meteen invliegen en vonden het wellicht een beetje gek dat ik hen afremde. “Eerst klimatiseren” zei ik en daarmee bedoelde ik niet alleen de aanpassing aan de tropische, uitputtende warmte en het voortdurende geplaag van akelig stekende muggen en “lieve” spinnen. Ze kregen de tijd om de culturele eigenheden beetje bij beetje “iets meer” te vatten en zichzelf daarin te plaatsen. Catherine en Marieke hebben de gave om helder te luisteren en te kijken en zo mocht Haïti op hen afkomen in fragmenten en momenten van verbazing, bewondering, inzicht, onbegrip of ontzag, humor...en ja, ook soms afkeer om allerlei vormen van fysische of geestelijke, sociale, politieke en economische (zelf)verminking van een volk dat behoort tot de armsten in de wereld.
Net als andere bezoekers dat gevoel meekregen, zal Haïti ook hen niet meer loslaten.
De vonk is overgesprongen....
Morgen, wanneer ze opweg zijn naar Puerto Plata, zullen hier de bewoners van het centrum even hun draai terug moeten vinden.... vrienden zie je echt niet graag vertrekken!
De laatste dagen... (Catherine)
Hier een korte update over de laatste 2 dagen Haïti...
Gisteren zijn we naar het feest van de Heilige Theresa geweest, in een dorpje in de buurt. Het feest begon met een mis, waarin ze dansen en zongen. En daarna was het eten. De père kwam ons zeggen dat we best zo snel mogelijk moesten aanschuiven, omdat anders het eten op zou zijn. Iedereen probeert zo veel mogelijk mee te nemen. Wat men niet opkrijgt is dan voor 's avonds. Na het feest maakten we nog een wandeling tussen de ruïnes van een Amerikaanse fabriek. Een prachtige locatie voor eem luxeresort. Iemand interesse??
's Avonds mocht Leonne ons onder handen nemen. Van 's morgens stonden 2 emmers water gevuld met eucalyptusbladeren in de zon, waarmee Leonne ons volledig heeft los geklopt.
Vandaag was de laatste dag Haiti aangebroken. Die hebben we gevuld met een trip naar Danda. Vele mensen komen van ver naar de dispensaire in Danda, dus wouden wij met eigen ogen zien wat er zo speciaal aan is. Marieke en ik besloten om nog eens in de bak vanachter te kruipen. Maar halfweg en 20 blauwe plekken later, besloten we dan toch maar om in de auto te gaan zitten. In Danda hadden we een kort gesprek met de verpleegster. Blijkbaar geven ze er een goede service. En de zieken leggen die afstand eveneens af omwille van bijgeloof.
Namiddag was het valiezen pakken en nog wat zwemmen. En straks zorgen Marieke en ik voor de apperitief en delen we kadootjes uit.
Morgenvroeg valt met veeeel pijn in het hart het doek over Haiti... Dan steken we de grens over naar de DomRep. We blijven dan nog een nacht in het luxeresort, om zaterdagnamiddag het vliegtuig richting België te pakken.
Nu laat ik het woord aan Jeannine...
Gisteren zijn we naar het feest van de Heilige Theresa geweest, in een dorpje in de buurt. Het feest begon met een mis, waarin ze dansen en zongen. En daarna was het eten. De père kwam ons zeggen dat we best zo snel mogelijk moesten aanschuiven, omdat anders het eten op zou zijn. Iedereen probeert zo veel mogelijk mee te nemen. Wat men niet opkrijgt is dan voor 's avonds. Na het feest maakten we nog een wandeling tussen de ruïnes van een Amerikaanse fabriek. Een prachtige locatie voor eem luxeresort. Iemand interesse??
's Avonds mocht Leonne ons onder handen nemen. Van 's morgens stonden 2 emmers water gevuld met eucalyptusbladeren in de zon, waarmee Leonne ons volledig heeft los geklopt.
Vandaag was de laatste dag Haiti aangebroken. Die hebben we gevuld met een trip naar Danda. Vele mensen komen van ver naar de dispensaire in Danda, dus wouden wij met eigen ogen zien wat er zo speciaal aan is. Marieke en ik besloten om nog eens in de bak vanachter te kruipen. Maar halfweg en 20 blauwe plekken later, besloten we dan toch maar om in de auto te gaan zitten. In Danda hadden we een kort gesprek met de verpleegster. Blijkbaar geven ze er een goede service. En de zieken leggen die afstand eveneens af omwille van bijgeloof.
Namiddag was het valiezen pakken en nog wat zwemmen. En straks zorgen Marieke en ik voor de apperitief en delen we kadootjes uit.
Morgenvroeg valt met veeeel pijn in het hart het doek over Haiti... Dan steken we de grens over naar de DomRep. We blijven dan nog een nacht in het luxeresort, om zaterdagnamiddag het vliegtuig richting België te pakken.
Nu laat ik het woord aan Jeannine...
woensdag 1 oktober 2008
Haiti, een boeiend land (Marieke)
BIZAR LAND
Er gebeurt hier zoveel waar we versteld van staan..
- Twee weken geleden is er een moord gebeurd in het dorpje. De man werd gevonden op het kerkhof. Zijn voeten waren samengebonden, hij had een manchet in z’n hand en hij was helemaal in het rood gekleurd, de kleur van voodoo. Omdat het waarschijnlijk om een afrekening gaat in het voodoomilieu wil niemand er iets mee te maken hebben. De politie is een paar keer komen kijken, maar veel verder dan dit gaat het niet..
- Momenteel is de halfzus van de vrouw van een van de tuinmannen vermist in Ouanaminthe. Zij heeft twee kinderen van een getrouwde man. Na haar verdwijning ontfermde hij zich over beide kinderen, maar nu blijkt dat ook hij vermist is. Vermoed wordt dat zijn echtgenote de halfzus vergiftigde en dat de man op de vlucht sloeg omdat hij als verdachte in de zaak zou moeten verschijnen. Je kan hier werkelijk vermoorden wie je wil...
- Kinderen worden ook verplaatst tussen gezinnen, zoals men katjes verplaatst. Die vergelijking maakte Raymond ooit. Zo is er het verhaal van Joslen dat Cat al vertelde. De buitenechtelijke dochter van de man was overgekomen uit Port-au-Prince omdat haar moeder was gestorven. Zijn huidige vrouw zag dat meisje als concurrentie en dat klikte bijgevolg niet. Er werd daarom gedacht om het meisje in de toekomst in een ander gezin te plaatsen. Maar zoals jullie ondertussen al weten, is de mama gaan lopen. Zij was naar Ouanaminthe getrokken, naar haar getuige van op hun trouw. Ondertussen is ze teruggekeerd naar het dorp en haar man, maar enkel omdat die getuige ziek was.
- Soms weten mensen hier ook niet meer hoeveel kinderen ze juist hebben, vooral in de bergdorpjes. Als je daar vraagt hoeveel kinderen ze hebben, antwoorden ze ‘veel’.
- Vorige week kregen vader en zoon rattenvergif binnen door rijst te eten uit de pan waarin dat rattenvergif klaargemaakt was. Die pan was niet uitgewassen. De vader leeft nog, de zoon is ondertussen overleden. En direct werd er hier gezegd dat de moeder zou moeten oppassen of het dorp zou haar beginnen verwijten dat ze haar eigen gezin wou vergiftigen, waardoor ze uit het dorp verdreven zou worden.
- Het wordt hier niemand gegund om vooruit te gaan in het leven. En als iemand veel succes zou hebben, dan wordt er beweerd dat die persoon naar een bocor gegaan is. Moeilijk voor een land om dan vooruit te gaan...
GRAPPIG LAND
Als je het land wat beter leert kennen, lukt het je ook om het vanop een afstand te bekijken en er de humor in te zien. Eigenlijk is Haïti best een grappig land:
- Douchekapjes op je hoofd zijn hier een modeverschijnsel. Ideaal tegen de regen. Verkrijgbaar op de markt in verschillende kleurtjes.
- In een restaurant in Cap Haitien werd ons de rekening geserveerd op een serviette.
- Op onze terugweg van Cap Haitien naar Akil Samdi kwamen we mannen tegen die een doodskist droegen. We hebben dit al eens eerder vermeld op de blog, maar nu zagen we het dus ook in het echt. Zonder zever, er wordt wel degelijk gewaggeld met de kist. Je moet het je voorstellen als dat elk van die mannen van links naar rechts springt. Er was gelukkig niemand gestorven in het dorpje, maar ze brachten de lege kist naar iemand die deze besteld had. Deze wordt dan in het huis bewaard, men is dan zeker van zijn kist.
- In een stad wordt het verkeer geregeld door een politieman of door een zot. En er zal hier eerder geluisterd worden naar de zot. Want als je niet doet wat hij zegt, dan kan hij je auto nog altijd beginnen bekogelen met stenen.
- In Port-au-Prince was er een taxi die boven op de berg begon met een lege tank. Hij laadde mensen in en reed vervolgens met een lege tank de berg af tot in de benedenstad. Hier tankte hij met het opstapgeld van de meegereden mensen de auto vol en vertrok hiermee naar boven, om vervolgens terug met een lege tank af te dalen.
- Wat kleding betreft, leeft men hier volgens het principe: wat je betaalt, draag je. Zo maakte Jeannine ooit een trouw mee waarop de bruid een zonnenbril droeg en de bruidegom een hoed, en aan allebei de dingen hing het prijskaartje nog. In de luchthaven in Port-au-Prince kwamen we zo een man tegen op wiens broek nog een lange smalle sticker kleefde met de maat op. Ook op het vliegveld zat er een vrouw die 3 hoeden boven elkaar op haar hoofd droeg.
- Zoals al gezegd trekken veel Haïtianen naar het buitenland. De aanvraag van dit visum wordt streng gecontroleerd: je moet een interview afleggen, een DNA-test als je naar familie in het buitenland wil enz. Bovendien zullen mensen die getrouwd zijn, kinderen hebben of een vaste job hebben, makkelijker aanvaard worden, omdat men er dan vanuit gaat dat deze minder makkelijk illegaal in het land zullen blijven. Maar vaak proberen mensen hun kinderen over te brengen, door hen proberen te laten meegaan met een ander gezin. Zo kent Jeannine een familie waarbij de tante in Amerika haar nichtje wou laten overbrengen als haar dochter. Hiervoor moest ook een DNA-test worden uitgevoerd, en ze geloofden dat als het nichtje hier in Haïti en de tante daar in Amerika tegelijkertijd een Guiness bier (geen ander bier) zouden drinken, dat hun DNA dan zou overeenkomen.
Onze tijd hier begint te korten, morgen onze laatste dag. Dik tegen ons goesting :)!
Dus dit zal een van onze laatste berichtjes zijn, morgen schrijft Jeannine.
Liefs
Médam yo
Er gebeurt hier zoveel waar we versteld van staan..
- Twee weken geleden is er een moord gebeurd in het dorpje. De man werd gevonden op het kerkhof. Zijn voeten waren samengebonden, hij had een manchet in z’n hand en hij was helemaal in het rood gekleurd, de kleur van voodoo. Omdat het waarschijnlijk om een afrekening gaat in het voodoomilieu wil niemand er iets mee te maken hebben. De politie is een paar keer komen kijken, maar veel verder dan dit gaat het niet..
- Momenteel is de halfzus van de vrouw van een van de tuinmannen vermist in Ouanaminthe. Zij heeft twee kinderen van een getrouwde man. Na haar verdwijning ontfermde hij zich over beide kinderen, maar nu blijkt dat ook hij vermist is. Vermoed wordt dat zijn echtgenote de halfzus vergiftigde en dat de man op de vlucht sloeg omdat hij als verdachte in de zaak zou moeten verschijnen. Je kan hier werkelijk vermoorden wie je wil...
- Kinderen worden ook verplaatst tussen gezinnen, zoals men katjes verplaatst. Die vergelijking maakte Raymond ooit. Zo is er het verhaal van Joslen dat Cat al vertelde. De buitenechtelijke dochter van de man was overgekomen uit Port-au-Prince omdat haar moeder was gestorven. Zijn huidige vrouw zag dat meisje als concurrentie en dat klikte bijgevolg niet. Er werd daarom gedacht om het meisje in de toekomst in een ander gezin te plaatsen. Maar zoals jullie ondertussen al weten, is de mama gaan lopen. Zij was naar Ouanaminthe getrokken, naar haar getuige van op hun trouw. Ondertussen is ze teruggekeerd naar het dorp en haar man, maar enkel omdat die getuige ziek was.
- Soms weten mensen hier ook niet meer hoeveel kinderen ze juist hebben, vooral in de bergdorpjes. Als je daar vraagt hoeveel kinderen ze hebben, antwoorden ze ‘veel’.
- Vorige week kregen vader en zoon rattenvergif binnen door rijst te eten uit de pan waarin dat rattenvergif klaargemaakt was. Die pan was niet uitgewassen. De vader leeft nog, de zoon is ondertussen overleden. En direct werd er hier gezegd dat de moeder zou moeten oppassen of het dorp zou haar beginnen verwijten dat ze haar eigen gezin wou vergiftigen, waardoor ze uit het dorp verdreven zou worden.
- Het wordt hier niemand gegund om vooruit te gaan in het leven. En als iemand veel succes zou hebben, dan wordt er beweerd dat die persoon naar een bocor gegaan is. Moeilijk voor een land om dan vooruit te gaan...
GRAPPIG LAND
Als je het land wat beter leert kennen, lukt het je ook om het vanop een afstand te bekijken en er de humor in te zien. Eigenlijk is Haïti best een grappig land:
- Douchekapjes op je hoofd zijn hier een modeverschijnsel. Ideaal tegen de regen. Verkrijgbaar op de markt in verschillende kleurtjes.
- In een restaurant in Cap Haitien werd ons de rekening geserveerd op een serviette.
- Op onze terugweg van Cap Haitien naar Akil Samdi kwamen we mannen tegen die een doodskist droegen. We hebben dit al eens eerder vermeld op de blog, maar nu zagen we het dus ook in het echt. Zonder zever, er wordt wel degelijk gewaggeld met de kist. Je moet het je voorstellen als dat elk van die mannen van links naar rechts springt. Er was gelukkig niemand gestorven in het dorpje, maar ze brachten de lege kist naar iemand die deze besteld had. Deze wordt dan in het huis bewaard, men is dan zeker van zijn kist.
- In een stad wordt het verkeer geregeld door een politieman of door een zot. En er zal hier eerder geluisterd worden naar de zot. Want als je niet doet wat hij zegt, dan kan hij je auto nog altijd beginnen bekogelen met stenen.
- In Port-au-Prince was er een taxi die boven op de berg begon met een lege tank. Hij laadde mensen in en reed vervolgens met een lege tank de berg af tot in de benedenstad. Hier tankte hij met het opstapgeld van de meegereden mensen de auto vol en vertrok hiermee naar boven, om vervolgens terug met een lege tank af te dalen.
- Wat kleding betreft, leeft men hier volgens het principe: wat je betaalt, draag je. Zo maakte Jeannine ooit een trouw mee waarop de bruid een zonnenbril droeg en de bruidegom een hoed, en aan allebei de dingen hing het prijskaartje nog. In de luchthaven in Port-au-Prince kwamen we zo een man tegen op wiens broek nog een lange smalle sticker kleefde met de maat op. Ook op het vliegveld zat er een vrouw die 3 hoeden boven elkaar op haar hoofd droeg.
- Zoals al gezegd trekken veel Haïtianen naar het buitenland. De aanvraag van dit visum wordt streng gecontroleerd: je moet een interview afleggen, een DNA-test als je naar familie in het buitenland wil enz. Bovendien zullen mensen die getrouwd zijn, kinderen hebben of een vaste job hebben, makkelijker aanvaard worden, omdat men er dan vanuit gaat dat deze minder makkelijk illegaal in het land zullen blijven. Maar vaak proberen mensen hun kinderen over te brengen, door hen proberen te laten meegaan met een ander gezin. Zo kent Jeannine een familie waarbij de tante in Amerika haar nichtje wou laten overbrengen als haar dochter. Hiervoor moest ook een DNA-test worden uitgevoerd, en ze geloofden dat als het nichtje hier in Haïti en de tante daar in Amerika tegelijkertijd een Guiness bier (geen ander bier) zouden drinken, dat hun DNA dan zou overeenkomen.
Onze tijd hier begint te korten, morgen onze laatste dag. Dik tegen ons goesting :)!
Dus dit zal een van onze laatste berichtjes zijn, morgen schrijft Jeannine.
Liefs
Médam yo
dinsdag 30 september 2008
maandag 29 september 2008
Nieuwe foto`s!!
2 nieuwe albums en de albums do 18/09- vrij 19/09, Jacmel en Cap Haitien zijn nog aangevuld!
Abonneren op:
Posts (Atom)