donderdag 2 oktober 2008
véél méér dan dat.. (Jeannine)
Ze zijn fysisch doodop.... ze zullen de eerste dagen - vanop de faculteitbanken - wazig verder kijken, als ze maar niet in slaap vallen!!! Maar die vermoeidheid is van voorbijgaande aard, ze zijn jong en ze”recupereren” wel....
Wat niet van voorbijgaande aard zal zijn is hun herinnering aan hun “eerste” trip naar Haïti... wat ze een goeie maand geleden beschreven als een “werkbezoek” is véél méér geworden dan dat... het werd een intens inleven in de Haïtiaanse realiteit en die is in al haar facetten op hen af gekomen...daarvan getuigen hun blogverhalen en de foto’s, telkens met veel respect genomen.
Ze wilden er meteen invliegen en vonden het wellicht een beetje gek dat ik hen afremde. “Eerst klimatiseren” zei ik en daarmee bedoelde ik niet alleen de aanpassing aan de tropische, uitputtende warmte en het voortdurende geplaag van akelig stekende muggen en “lieve” spinnen. Ze kregen de tijd om de culturele eigenheden beetje bij beetje “iets meer” te vatten en zichzelf daarin te plaatsen. Catherine en Marieke hebben de gave om helder te luisteren en te kijken en zo mocht Haïti op hen afkomen in fragmenten en momenten van verbazing, bewondering, inzicht, onbegrip of ontzag, humor...en ja, ook soms afkeer om allerlei vormen van fysische of geestelijke, sociale, politieke en economische (zelf)verminking van een volk dat behoort tot de armsten in de wereld.
Net als andere bezoekers dat gevoel meekregen, zal Haïti ook hen niet meer loslaten.
De vonk is overgesprongen....
Morgen, wanneer ze opweg zijn naar Puerto Plata, zullen hier de bewoners van het centrum even hun draai terug moeten vinden.... vrienden zie je echt niet graag vertrekken!
Wat niet van voorbijgaande aard zal zijn is hun herinnering aan hun “eerste” trip naar Haïti... wat ze een goeie maand geleden beschreven als een “werkbezoek” is véél méér geworden dan dat... het werd een intens inleven in de Haïtiaanse realiteit en die is in al haar facetten op hen af gekomen...daarvan getuigen hun blogverhalen en de foto’s, telkens met veel respect genomen.
Ze wilden er meteen invliegen en vonden het wellicht een beetje gek dat ik hen afremde. “Eerst klimatiseren” zei ik en daarmee bedoelde ik niet alleen de aanpassing aan de tropische, uitputtende warmte en het voortdurende geplaag van akelig stekende muggen en “lieve” spinnen. Ze kregen de tijd om de culturele eigenheden beetje bij beetje “iets meer” te vatten en zichzelf daarin te plaatsen. Catherine en Marieke hebben de gave om helder te luisteren en te kijken en zo mocht Haïti op hen afkomen in fragmenten en momenten van verbazing, bewondering, inzicht, onbegrip of ontzag, humor...en ja, ook soms afkeer om allerlei vormen van fysische of geestelijke, sociale, politieke en economische (zelf)verminking van een volk dat behoort tot de armsten in de wereld.
Net als andere bezoekers dat gevoel meekregen, zal Haïti ook hen niet meer loslaten.
De vonk is overgesprongen....
Morgen, wanneer ze opweg zijn naar Puerto Plata, zullen hier de bewoners van het centrum even hun draai terug moeten vinden.... vrienden zie je echt niet graag vertrekken!
De laatste dagen... (Catherine)
Hier een korte update over de laatste 2 dagen Haïti...
Gisteren zijn we naar het feest van de Heilige Theresa geweest, in een dorpje in de buurt. Het feest begon met een mis, waarin ze dansen en zongen. En daarna was het eten. De père kwam ons zeggen dat we best zo snel mogelijk moesten aanschuiven, omdat anders het eten op zou zijn. Iedereen probeert zo veel mogelijk mee te nemen. Wat men niet opkrijgt is dan voor 's avonds. Na het feest maakten we nog een wandeling tussen de ruïnes van een Amerikaanse fabriek. Een prachtige locatie voor eem luxeresort. Iemand interesse??
's Avonds mocht Leonne ons onder handen nemen. Van 's morgens stonden 2 emmers water gevuld met eucalyptusbladeren in de zon, waarmee Leonne ons volledig heeft los geklopt.
Vandaag was de laatste dag Haiti aangebroken. Die hebben we gevuld met een trip naar Danda. Vele mensen komen van ver naar de dispensaire in Danda, dus wouden wij met eigen ogen zien wat er zo speciaal aan is. Marieke en ik besloten om nog eens in de bak vanachter te kruipen. Maar halfweg en 20 blauwe plekken later, besloten we dan toch maar om in de auto te gaan zitten. In Danda hadden we een kort gesprek met de verpleegster. Blijkbaar geven ze er een goede service. En de zieken leggen die afstand eveneens af omwille van bijgeloof.
Namiddag was het valiezen pakken en nog wat zwemmen. En straks zorgen Marieke en ik voor de apperitief en delen we kadootjes uit.
Morgenvroeg valt met veeeel pijn in het hart het doek over Haiti... Dan steken we de grens over naar de DomRep. We blijven dan nog een nacht in het luxeresort, om zaterdagnamiddag het vliegtuig richting België te pakken.
Nu laat ik het woord aan Jeannine...
Gisteren zijn we naar het feest van de Heilige Theresa geweest, in een dorpje in de buurt. Het feest begon met een mis, waarin ze dansen en zongen. En daarna was het eten. De père kwam ons zeggen dat we best zo snel mogelijk moesten aanschuiven, omdat anders het eten op zou zijn. Iedereen probeert zo veel mogelijk mee te nemen. Wat men niet opkrijgt is dan voor 's avonds. Na het feest maakten we nog een wandeling tussen de ruïnes van een Amerikaanse fabriek. Een prachtige locatie voor eem luxeresort. Iemand interesse??
's Avonds mocht Leonne ons onder handen nemen. Van 's morgens stonden 2 emmers water gevuld met eucalyptusbladeren in de zon, waarmee Leonne ons volledig heeft los geklopt.
Vandaag was de laatste dag Haiti aangebroken. Die hebben we gevuld met een trip naar Danda. Vele mensen komen van ver naar de dispensaire in Danda, dus wouden wij met eigen ogen zien wat er zo speciaal aan is. Marieke en ik besloten om nog eens in de bak vanachter te kruipen. Maar halfweg en 20 blauwe plekken later, besloten we dan toch maar om in de auto te gaan zitten. In Danda hadden we een kort gesprek met de verpleegster. Blijkbaar geven ze er een goede service. En de zieken leggen die afstand eveneens af omwille van bijgeloof.
Namiddag was het valiezen pakken en nog wat zwemmen. En straks zorgen Marieke en ik voor de apperitief en delen we kadootjes uit.
Morgenvroeg valt met veeeel pijn in het hart het doek over Haiti... Dan steken we de grens over naar de DomRep. We blijven dan nog een nacht in het luxeresort, om zaterdagnamiddag het vliegtuig richting België te pakken.
Nu laat ik het woord aan Jeannine...
Abonneren op:
Posts (Atom)